Een kleine dertig jaar na hun opzienbare plaat "My life in the bush of ghosts" is er nieuw werk van Brian Eno en David Byrne.  Lijkt totaal niet op "My life…", maar meer op "Wrong way up", het album dat Eno in 1990 maakte met John Cale, ook al zo’n muzikale grootheid.Ze doen een soort Radioheadje; de plaat is gratis te beluisteren en voor een spotprijsje te bestellen.

Gewoon uit Rotterdam, en dat kun je goed horen als de zanger met het publiek praat. Geweldig bandje!

Tja, u merkte het misschien al: ik ben de laatste tijd erg afwezig in logland.
Het speelt eigenlijk al een paar maanden. Dat ik steeds vaker dacht ‘ik heb al vier dagen geen logje geschreven, ik moet weer.’  Meestal maakte ik tijdig iets mee dat logwaardig was danwel groef ik in mijn geheugen of bleek Youtube een onuitputtelijke bron.
Ook het lezen van jullie logs, lieve lezers, vond ik vaak zo’n prettige en verslavende bezigheid dat ik op mijn eigen blog niet verder kwam dan reageren op reacties. Vrij uitgebreid, dat dan weer wel. 
"Dat dan weer wel," aan dat soort moderne stoplappen zou ik graag nog eens een log wijden. Vermoedelijk komen veel van die zinnetjes uit de cabaretwereld. Maar dit terzijde.
De laatste weken werd mijn loglust steeds minder. Ik weet dat ik jullie, en dan richt ik me tot de medebloggers, ernstig aan het verwaarlozen ben. Soms las ik jullie nog wel. Het log van GobboE bij voorbeeld, over "algehele malaise" in de logwereld. En de begripvolle reactie van Mick en die van Sonja daar; dat ze de loggers mist, het zijn een beetje vrienden geworden. En daarna las ik haar log over een kritische opmerking waar ze mee worstelt. Dan spijt het me dat ik het behoorlijk laat afweten. Maar Gob en Wenz zeiden daar zulke rake dingen dat ik er ook weinig aan kon toevoegen.
Nu ik Wenz’ naam genoemd heb: zij heeft me – met dank aan MSN – veel blogdeskundigheid bijgebracht en me bij voorbeeld door die beruchte web-logverhuizing van vorig jaar gesleept. Daarnaast was ze goed voor het snel opsporen van talloze taalfouten en het leveren van mooie muziek.
Maar, hahaha, het lijkt wel alsof ik hier een in memoriam voor mijn eigen weblog aan het schrijven ben. Dat is niet de bedoeling, dus meer namen ga ik niet noemen, u bent me allen dierbaar.

Goed, waar ik naar toe wil en wat u constateerde: ik ben er minder. Oorzaken: dat gevoel weer een stuk te moeten schrijven, twintig logs te moeten lezen en een reactie achter te moeten laten. Heeft niets met de kwaliteit van uw logs te maken, integendeel, maar alles met mijn instelling, ik geef voorlopig prioriteit aan andere bezigheden en weet niet zo goed meer waar ik over moet schrijven.

Het vorige voorjaar en de zomer zat ik erg veel achter de pc. Was toen heel leuk maar ik weet dat ik dat nu niet meer wil. Mijn fysieke gesteldheid is inmiddels verder verbetert, de voormalige gebroken heup doet ‘t weer goed, de bijbehorende knie nog niet maar er zit vooruitgang in. Ik leef weer meer in de echte wereld, ga er op uit, zit of klus wat in m’n tuintje, lees een boek of tijdschrift.
Komt nog bij dat ik vrij recent iemand heb leren kennen. Nee, verwacht geen spannende of romantische verhalen, maar er is een zekere ‘klik’. We mailen veel (toch weer achter de pc) en gaan wel merken hoe het zich verder ontwikkelt. Van een ‘vette verkering’ is geen sprake, aan mijn lippen hoeft u niet te hangen want ik zwijg weer als het graf.

Andere bijkomstigheid is dat ik morgen (als u dit leest is het waarschijnlijk al lang zover) naar Oerol afreis. Vier en een halve dag vele vormen van cultuur met Terschelling als podium en acht vrienden/bekenden als gezelschap. Daarna werk ik weer even twee dagen gevolgd door een vrije donderdag om mijn fiets vakantieklaar te krijgen. Want vanaf die vrijdag erna zit ik dertien dagen in mijn eentje in Frankrijk. Heen en terug in een fietsbus, daartussen op mijn fiets, op de grond voor mijn tentje of op een terrasje. 

Na die twee vakanties is het al gauw Tour de Francetijd, en net als vorig jaar wil ik me daar weer volop in storten (al is mijn voorbereiding tot nog toe nihil).
Dan is er nog een ziekenhuisopname op 18 juli, om de pin en het plaatje uit mijn heup te laten verwijderen. Als het goed gaat ga ik kort daarna twee weken op het huis en hondje van vrienden passen.
Naast de afgenomen motivatie geeft dit alles me minder tijd om te loggen. Het zou dus zomaar kunnen dat u me nog een poosje blijft missen. Ik zal van linklijsten gekieperd worden en in de vergetelheid raken.   Maar ik ben (nog?) niet van plan geheel met het loggen te stoppen. Af en toe zult u me ergens in een reactie kunnen tegenkomen, en hieronder natuurlijk ook. Of ik denk er over een paar weken weer heel anders over en stort me weer voluit op vele weblogs, het zou zo maar kunnen.
Feit is dat ik na anderhalf jaar met veel plezier bloggen voorlopig nog even een zomerstopje heb. Excuses voor mijn afwezigheid maar ik vergeet jullie echt niet. Tot later!

Van verschillende kanten hoor ik ineens lovende geluiden over de Dave Matthews Band. Ze bestaan al een tijdje maar ik had er nog nooit van gehoord. Op Pinkpop waren ze volgens 3voor12 helaas niet zo best.
Onderstaand nummer bevalt me om meerdere redenen (nee, niet vanwege Julia Roberts).

Nog geen inspiratie voor een tekstlog, dan maar wat foto’s uit eigen album.
Een paar weken geleden kocht ik braaf een plattegrondje voor een kunstwandelroute. De route liep door een bos waarin zeker tweehonderd tinten groen een feest voor het oog waren. Naald- en vele loofboomsoorten, waterpartijen, bruggetjes, doorkijkjes, bloemetjes, vogelgezang, landhuizen; het was er allemaal.

En Kunst dus.

Hierboven is op de linkerfoto een soort snelweg boven de beek te zien. Rechts, in een ander beekje, heeft eend zijn sporen nagelaten. Geen kunst, maar ik vind het een grappig beeldrijm.

Een wand met allerlei natuurfrutsels. Erg mooi, zou ik wel als tuinschutting willen hebben. Fabrikanten van ‘dubbel glas’ zouden op deze manier heel eenvoudig hun ruiten kunnen pimpen. 

Als ik me niet vergis was hierboven een spin aan het werk. Geen kandidaat voor de publieksprijs, wel een werkstuk dat niet zomaar in elkaar is geflanst.

Ik neem niet aan dat de kunstenaar deze reusachtige spar heeft mogen splijten. Vermoedelijk is het een bliksemslachtoffer. Het resterende deel groeit gewoon verder.
Het landgoed staat trouwens vol met markante bomen. Ook vreemdelingen als een reusachtige Ginko Biloba en wat vijgenbomen.
De kunst is binnenkort het bos weer uit,  de natuur blijft. En wie natuur wel mooi vind maar er graag wat te drinken bij wil kan in de naburige cafxe9′s terecht.

"Imago van Vlaanderen kalft af" stond er afgelopen week in de kranten te lezen. En dat terwijl er net een der uwen *censuur*.
Nou zijn imago’s vaak gebaseerd op generalisaties. Zeker en vast, het Vlaams Belang (voorheen Vlaams Blok) is angstwekkend groot. Maar in ons land lijkt extreem-rechts nauwelijks minder aanhang te hebben. En al zou volgens de ondervraagden ‘de Vlaming’ niet langer vriendelijk en gezellig zijn maar steeds intoleranter worden, dan is dat toch nog geen reden om Urbanus als bekendste Vlaming te noemen? Urbanus! Die platvloerse malloot, het is schande voor alle deugdzame Vlamingen. Op drie staat Eddy Mercxk, uiteraard had hxedj op de eerste plaats horen te staan.
Op twee staat Clouseau. Dat werpt vraagtekens op over de formulering van de vraag. "Wie is de bekendste (hedendaagse?) Vlaming?" En dan met een popgroep komen aanzetten? En wat voor een. Clouseau, amai, dat is voor meisjes die net te oud zijn om  K3 nog plezant te vinden. Valt me trouwens nog mee dat Will Tura en Eddy Wallly niet zijn genoemd.
Nee, als het om Vlaamse zangers of popgroepen gaat zijn er wel betere Vlaamse voorbeelden. Het begon allemaal met aartsvader Raymond van het Groenewoud en Arno Hintjens met zijn TC Matic.
Hieronder is Arno te gast in de in Vlaanderen populaire talkshow ‘De laatste show’. Luister en lach, zeker als u wiltweten wat een piepalloene is of wellicht motivatie zoekt om met roken te stoppen.

Noordkaap is helaas al weer een tijd terziele. Zanger Stijn Meuris ging verder met Monza, maar de geweldige kwaliteiten van de cd ‘Gigant‘ wist hij daarmee bij lange na niet te evenaren.
De opkomst van dEUS, de band met het goddelijke geluid, was al kruisbestuivend goed voor een nieuwe Vlaamse golf van al dan niet epigonen. De stem van de zanger lijkt hier bij Mintzkov bijvoorbeeld sprekend die van dEUS’ Tom Barman (die niet alleen goed zingt maar ook mooie films maakt).
Admiral Freebee, nog zo’n toffe band, is vooral live een lust voor het oor. Nog niet zo lang geleden heb ik frontman en anti-ster Tom van Laere aan mogen raken. Swingend en stampend, maar soms ook heel intogen zoals in Rags ‘n run.
Als we het over ingetogen hebben mag An Pierlxe9 niet ontbreken. De fragiele Vlaamse is een kruising tussen Tori Amos en Wende Snijders. Minstens zo hypnotiserend is Ozark Henry, de man met de aparte stem. En dan zijn er Novastar, Arid, Soulwax, Tom Helsen en de beroemde ‘vele anderen’.
Das Pop, om nog even een anekdote aan op te hangen, is meer van de elektronica. Soms bijna te zoet of zeurderig, zoals in hun hitje You.
Ik zag ze op het beroemde Huntenpop het zeil van de tent spelen. Aan het eind van het festival werd ik met wat vrienden richting uitgang geveegd. Nog gauw even naar het frietkot. "We moeten sluiten, je mag ze allemaal voor niks hebben," zei de frietspecialist tegen me. Hij liet de halfvolle bak heerlijkheden zien. Nooit verwacht geluk. Ik boog mijn armen in ruifhouding voor mijn borstkas en de sympathieke frietboer kiepte de bak in mijn armen om. Meteen kreeg ik een paar nieuwe vrienden: het waren de jongens van Das Pop. Ze konden in de VIP-tent niets meer te eten en drinken krijgen en wilden nog niet naar huis. Allez, wisten wij geen fijne kroeg in de buurt? Mwah nee, er was eigenlijk geen kroeg in de buurt die nog geopend was en die Das Pop zou kunnen bekoren. Wat spijtig namen we afscheid van onze nieuwe vrienden. Toen we naar huis fietsten werden door de mannen in hun busje ingehaald, luid toeterend op weg naar het schone Gent. Iemand van ons had natuurlijk moeten zeggen "Ik heb tuus nog een bak bier en wat zakke nxf6tjes, kom maor met." Dat zou geheid een geweldig privxe9-concert worden. En later zouden VIP-uitnodingen voor vele beroemde festivals volgen. Helaas, die kans lieten we lopen. Heb er nog steeds spijt van.

Behalve het gewone volk mocht ook een select gezelschap van zestig ‘opinieleiders’ een Vlamingen-top samenstellen. Hugo Claus komt bij hen op 1, Merckx staat al op 2 en op 3 warempel een dode Vlaming; de schilder Rubens. "Allemaal mensen die al decennia meegaan", zegt Geert Bourgois (geen naamgrappen), de Vlaamse minister van Buitenlands Beleid. Dan zal het waarschijnlijk toch aan de vraagstelling liggen, maar vooruit, ik zal met iets moderners komen.
Herman Brusselmans uiteraard. De Toon Hermans der schrijvers. Moet volgens W.F. Hermans iedere mus die van het dak valt een betekenis hebben, bij Brusselmans juist niet. Een grotere aaneenschakeling van onzinnigheden is zelden vertoond en het is nog leuk ook.
Tom Lanoye, ook vanwege zijn maatschappelijke betrokkenheid. Zie je bij ‘ons’ niet vaak, hooguit kwam Karel Glastra van Loon in de buurt.
Guido van Heulendonk, om zijn boek ‘Paarden zijn ook varkens’ dat ik het liefst in zijn geheel aan u zou willen citeren. Duurt te lang, een paar stukjes dan maar.
Hoofdpersoon Bottelaer wijst een kelner op een vuiltje in het oog. Na de reinigingsactie zegt hij: "Zo, er gaat niets boven een schone stad."
Als hij iemand tegenkomt die niest:"Dat is dan vijf frank, alsjeblieft." En: ""Hm" zei Bottelaer, en had moeite om het geformuleerd te krijgen."
Vooruit, nog eentje die ik elders al eens heb aangehaald. Na uitgerekend in Italixeb een slechte pizza te hebben gegeten concludeerde hij: "De nabijheid van de bron is geen garantie voor kwaliteit. Ook de aardappel moest in Belgixeb raken voor hij kon tonen wat hij waard was. Wie ging naar de Andes voor friet?" Heerlijk! Zo’n schrijver hoort hoog in de Vlamingenranglijst.

Vlaamse vrouwen komen er bekaaid van af. Alleen Kim Clijsters haalt het persbericht. Een tennissterretje. Schande, nogmaals. Vreemd dat wetenschapper Goedele Liekens niet hoger staat.
Mijn favoriet is Antje de Boeck, de heldin uit onder andere Daans. Na haar rol in Manneken Pis was ik wekenlang op haar verliefd. En na Antje in de eenakter Colometa in de Arnhemse schouwburg te hebben meegemaakt was ik zelfs mxe1xe1ndenlang van slag. O die stem, die taal.
Over taal gesproken, het lijkt me voor alle Vlamingen erg ambetant, die Hollanders die denken ook een paar woorden Vlaams te kunnen klappen. Hoor je mij nooit doen.

Vlaanderen: ge wit da’k a gere zie (zou ik bijna Ivan Heylen vergeten).

Met het gevaar een deel van mijn geachte lezers tegen de borst te stoten/stuiten …
Laatst was het weer zover. "Ik moet de hand in eigen boezem steken," zei iemand tegen me. Die iemand was een vrouw.

Misschien weet u nog dat ik hier verhaalde over het konijntje waarmee mijn kat kwam aanzetten. Ik wist het lieve beestje uit Lotte’s greep te verlossen en gaf het buiten weer de vrijheid.

Het konijntje liet zich niet meer zien en zou temidden van zijn familie veilig opgroeien tot een volwassen en verstandig konijn, zo nam ik aan. Ook een gewaarschuwd konijn telt voor twee, dus het diertje zou zich vast verre houden van wrede katten.
Tegen de kerst moet het straks de al even wrede jagers zien te overleven en daarna is het tijd voor gezinsuitbreiding.
Maar helaas, het liep anders. Toen ik onlangs uit het werk kwam vond ik een stoffelijk overschot naast de voordeurmat. Bloed en rond- slingerende darminhoud wezen op de afschuwelijke strijd die zich daar moest hebben afgespeeld. Hoewel het kopje en beide voorpoten ontbraken was er overduidelijk sprake van een konijn. Het konijn van vorige maand? Dat is natuurlijk niet zeker, maar het zou goed kunnen. Misschien vond hij zijn oorspronkelijke leefgebied niet meer terug en bleef hij een beetje tussen de huizen, aan de rand van de weilanden.
Hoe dan ook, mijn kat had een konijn vermoord. Was ik maar thuis geweest, dan had ik weer een drama kunnen voorkomen. Nu zal het dier gesparteld en gegild hebben, kansloos in de scherpe klauwen en tanden van mijn Lotte.

(U was gewaarschuwd!)

Ik ruimde het driekwartkonijn op en boende de vloer. Het vervelende is dat de voorpootjes en het hoofd nergens te vinden zijn. Mogelijk vind ik over een tijdje ergens een rottend konijnenkopje. De oortjes vol maden, de ogen weggeteerd. Leuk, zo’n kat in huis.
Konijnenpootjes brengen geluk, laat ik me daar maar aan vasthouden.

"Onlangs, toen ik de omstreden Hitler-satire Mein Fxfchrer bekeek, viel het me op dat ik als een van de weinige bioscoopbezoekers ‘vrij’ durfde te lachen. Dat stonden de andere mensen zichzelf niet toe. Ze keken me gexebrgerd aan, en leken me te vragen: hoe kun je hierom lxe1chen? Maar ik heb me kostelijk geamuseerd." Dat laat politicologe Katrin Himmler in De Volkskrant optekenen. Nu moet u weten dat Heinrich Himmler, de grote baas van de S.S., haar oudoom was.
Katrin Himmler stelt dat ze ‘een bepaald cynisme’ heeft ontwikkeld om met het besmette familieverleden te kunnen omgaan, en dat ze zich daardoor kan openstellen voor zo’n film waarin Hitler op een komische manier als een psychisch wrak wordt neergezet.

‘Mein Fxfchrer‘ kwam begin dit jaar in de Duitsland uit. Dat feit kreeg in de Nederlandse media veel aandacht, maar ik heb niet gemerkt of de film ook in de Nederlandse bioscopen te zien is geweest.
Als grensstreekbewoner en modern Europeaan hoef ik daar natuurlijk niet op te wachten, ik ben ‘Mein Fxfchrer’ daarom al in januari in Duitsland gaan bekijken.
Tussen een vijftigtal voormalige vijanden vormde ik met een vriend het bescheiden Hollandse contingent, dat alleen al geeft de film een extra waarde.
In dezelfde bioscoop zag ik trouwens twee jaar eerder ‘Der Untergang’. Het publiek bleef toen tot en met de aftiteling muisstil, heel indrukwekkend.Maar waar Himmler (Katrin dus) nu ‘klaagt’ dat er bij Mein Fxfchrer zo weinig werd gelachen viel mij juist het tegendeel op. Mogelijk komt het door het ultrajonge publiek; bij de late vrijdagavondvoorstelling die ik bijwoonde waren er maar twee bezoekers ouder dan dertig jaar.
De eerste nog wat besmuikte gniffels vielen al snel. Via gegrinnik werd het stadium van luidkeels lachen bereikt. Niet door een enkeling, want vrijwel iedereen verliet met een vrolijk gezicht de bioscoopzaal. En terecht, de film was ook dolkomisch.

Een Hitler die vanwege de naderende nederlaag zich niet meer aan den volke durft te vertonen, dat beeld kennen we niet. Een Joodse acteur die uit een concentratiekamp wordt geplukt om als mental coach de fxfchrer uit z’n dip te praten. Hitler met een bootje in bad, Hitler die vergeefs probeert Eva Braun het opperste genot te schenken, Hitler als buikspreekpop; dat alles is lachen, gieren, brullen.
De wetenschap dat je naar een karikatuur van een van de grootste misdadigers uit de geschiedenis zit te kijken voorkomt dat je sympathie voor hem gaat krijgen, de vrees van de critici lijkt me ongegrond. Af en toe zakt de film iets in. Weer een zielige Hilter of een achterdochtige hoge Nazi, nu kennen we het trucje. Maar over het algemeen is het een erg leuke film. Als u tegen La Vita xe8 bella ook geen morele bezwaren hebt dan moet u ‘Mein Fxfchrer’ beslist gaan zien.

Eigenlijk moest dit logje iets eerder verschijnen. Op 5 mei, u weet wel. Maar ach, wat gebeurde er ooit op 10 mei?

"Onlangs, toen ik de omstreden Hitler-satire Mein Führer bekeek, viel het me op dat ik als een van de weinige bioscoopbezoekers ‘vrij’ durfde te lachen. Dat stonden de andere mensen zichzelf niet toe. Ze keken me geërgerd aan, en leken me te vragen: hoe kun je hierom láchen? Maar ik heb me kostelijk geamuseerd." Dat laat politicologe Katrin Himmler in De Volkskrant optekenen. Nu moet u weten dat Heinrich Himmler, de grote baas van de S.S., haar oudoom was.
Katrin Himmler stelt dat ze ‘een bepaald cynisme’ heeft ontwikkeld om met het besmette familieverleden te kunnen omgaan, en dat ze zich daardoor kan openstellen voor zo’n film waarin Hitler op een komische manier als een psychisch wrak wordt neergezet.

‘Mein Führer‘ kwam begin dit jaar in de Duitsland uit. Dat feit kreeg in de Nederlandse media veel aandacht, maar ik heb niet gemerkt of de film ook in de Nederlandse bioscopen te zien is geweest.
Als grensstreekbewoner en modern Europeaan hoef ik daar natuurlijk niet op te wachten, ik ben ‘Mein Führer’ daarom al in januari in Duitsland gaan bekijken.
Tussen een vijftigtal voormalige vijanden vormde ik met een vriend het bescheiden Hollandse contingent, dat alleen al geeft de film een extra waarde.
In dezelfde bioscoop zag ik trouwens twee jaar eerder ‘Der Untergang’. Het publiek bleef toen tot en met de aftiteling muisstil, heel indrukwekkend.Maar waar Himmler (Katrin dus) nu ‘klaagt’ dat er bij Mein Führer zo weinig werd gelachen viel mij juist het tegendeel op. Mogelijk komt het door het ultrajonge publiek; bij de late vrijdagavondvoorstelling die ik bijwoonde waren er maar twee bezoekers ouder dan dertig jaar.
De eerste nog wat besmuikte gniffels vielen al snel. Via gegrinnik werd het stadium van luidkeels lachen bereikt. Niet door een enkeling, want vrijwel iedereen verliet met een vrolijk gezicht de bioscoopzaal. En terecht, de film was ook dolkomisch.

Een Hitler die vanwege de naderende nederlaag zich niet meer aan den volke durft te vertonen, dat beeld kennen we niet. Een Joodse acteur die uit een concentratiekamp wordt geplukt om als mental coach de führer uit z’n dip te praten. Hitler met een bootje in bad, Hitler die vergeefs probeert Eva Braun het opperste genot te schenken, Hitler als buikspreekpop; dat alles is lachen, gieren, brullen.
De wetenschap dat je naar een karikatuur van een van de grootste misdadigers uit de geschiedenis zit te kijken voorkomt dat je sympathie voor hem gaat krijgen, de vrees van de critici lijkt me ongegrond. Af en toe zakt de film iets in. Weer een zielige Hilter of een achterdochtige hoge Nazi, nu kennen we het trucje. Maar over het algemeen is het een erg leuke film. Als u tegen La Vita è bella ook geen morele bezwaren hebt dan moet u ‘Mein Führer’ beslist gaan zien.

Eigenlijk moest dit logje iets eerder verschijnen. Op 5 mei, u weet wel. Maar ach, wat gebeurde er ooit op 10 mei?